જોમ જો વ્યોમે અડે તો થાય કૈ,
કાં’ તમન્ના ટળવળે તો થાય કૈ,

ગુલ અને ગુલશન તમારા હો છતાં,
આંખમાં જો રણ રમે તો થાય કૈ,

છો પસરતી ખુશ્બુ તારી ચોતરફ,
માયલો જો મઘમઘે તો થાય કૈ,

હોય રડતું પિંજરે પંખી છતાં,
આંખ કોરી કટ મળે તો થાય કૈ,

પાસ આવીને અધર સ્પર્શ્યા જ ત્યાં,
લાગણી ખૂટી પડે તો થાય કૈ,

કામ આવે ના કદી હથિયાર પણ,
વીર ને પોરસ ચડે તો થાય કૈ,

આમ કાં’ આગળ ધરો બખ્તર “સિફર”,
ઘાવ ખુદ છાતી જીલે તો થાય કૈ.

“સિફર”

તારા વિરહનાં વ્યાસની પળપળ શું દઉ તને?

ઠુંઠા થયેલા વ્રુક્ષનાં ઉપવન શું દઉ તને?

પાછી ફરેલી લાગણીની શી દશા કરી?

અત્તર નિચોવી ફૂલનાં કણકણ શું દઉ તને?

સંબંધનો આ તાંતણો ના તાણજો તમે,

વચમાં પડે જો ગાંઠ તો સમજણ શું દઉ તને?

ખાલી પડેલા અસ્તબલમાં ડાબલા થયાં,

હોંકાર કે ભણકારની ધડબડ શું દઉ તને?

મળ્યા પછીની તિક્તતા ના પાલવે “સિફર”,

ખાલી હ્રદયની રિક્તતા મણમણ શું દઉ તને?

“સિફર”

છે અહીં ઘનઘોરતા વાતાવરણમાં,

તે છતાં હું શૂન્યતા કેરી અસરમાં

આજ મારા હાથની રેખા જ કે’શે,

કોણ છે એ નામ જે આવે રટણમાં,

આંખનાં આ ભાવને હું શે છુપાવું,

દર્પણે આવું અને ભીંજુ શરમમાં,

વાદળી વરસે પછી તો થાય જન્નત,

છાપ પગલાની મળે આખી મજલમાં,

રંગ સંધ્યાનો બરોબર મેળ ખાતો,

સેંથીનું સિંદુર “સિફર” ભાલે તિલકમાં

                        “સિફર”

ચાલ સખી આપણ પલળવાને જાઇએ,

પહેલા વરસાદમાં સંગે મળીને,

હાથમાં લઇ હાથ અને રંગે ચડીને,

આપણ બંને જઈ ન્હાઇએ

                                                      ચાલ સખી…….

મીઠા આ મેહ જેવો પ્રીયતમ નો પ્રેમ છે,

તારો હું છું ને સખી તોયે તને વ્હેમ છે,

હૈયાની વાતોને શબ્દે વણીને,

ચાલ એકરૂપ થઈ જાઇએ,

                                                       ચાલ સખી…….

વનડાને મનડાને ઓઢણીના કોડ છે,

લીલુડો રંગ એના કાળજાની કોર છે,

જુગજુગથી ઝંખતી તપતી ધરાની,

તરસ્યુંને આજે બુજાવીએ,

                                                      ચાલ સખી…….

વાંછટથી હૈયું કઈ ભીંજે નહી ને,

થોડામાં મનડું કઈ રીજે નહી રે,

માવઠાને મેલી ને સાંબેલા ધારની,

હેલી મા મનડું પલાળીયે,

                                                       ચાલ સખી…….

વાયરા ઓ વાયરા પાલવને છેડ મા,

ફરકે છે લટ તારી વાહરની લ્હેર મા,

ખોળે સુવાડીને વાળે ટપકતા,

ટીપેથી માથું ભીંજાવીયે.

                                                       ચાલ સખી…….

                                  “સિફર”

         હારે મેહુલીયો રે…..

મેહુલીયો મારો પરભવનો વેરી,

એણે સુતી જગાડી મને મેલી,

                                                    હારે મેહુલીયો રે…..

તારી તે વિજળી જબક જબ જબકે,

આવીને આઘેથી આંખ્યુમાં ખટકે,

રાત્યુંના શમણાંને પડતા મેલાવીને,

જબકી જગાડે મને એવી,

                                                     હારે મેહુલીયો રે…..

અષાઢી વાદળી ગડક ગડ ગડકે,

જાણે પીયુજીની હોકલી ગગડે,

સાયબાની ઘોડલીનાં ડાબલાનાં ભણકારા,

રોજ કરતા રે મુને ઘેલી,

                                                    હારે મેહુલીયો રે…..

હૈયું મારૂ જ્યારે થડક થડ થડકે,

બાળકની જેમ મન ભેટવાને તડપે,

ત્યારે મેરામણ માજા મુકાવીને,

તાણતો જાય એની ભેળી,

                                                        હારે મેહુલીયો રે…..

મેહુલીયો આવ્યો ને ધરતી ભીંજાણી,

કોરી તલાવડીમા ફૂટી સરવાણી,

મારા આ તનમન બેઉ છલકી પડે એવી,

આપી આનંદની હેલી,

હારે મેહુલીયો રે…..

          “સિફર”

“દ્વાર“

(ગઝલનું જ એક રૂપ “તસ્બી”)

તું “સિફર” નો દ્વાર ખખડાવે અને,

જાંજવા ઝાકળમાં પલટાવે અને,

વાંસળી હોઠે ધરીને હું ઉભો,

તું મધૂરા સૂર છલકાવે અને,

મન મુકીને રાસ રમવાને સખી,

કો’ અનોખા સાઝ વગડાવે અને,

દઇ હથેળી આજ મારા હાથમાં,

બેઉની તકદીર સરખાવે અને,

બંધ રાખી બારણાંને બારીઓ,

પ્રેમભીંની રાત સરજાવે અને,

પાંગરે છે વેલ જ્યારે પ્રેમની,

મોહિની કો’ જાળ વિટળાવે અને,

મોહિની કો’ જાળ વિટળાવે અને,

તું “સિફર” નો દ્વાર ખખડાવે અને,

“સિફર”

મને આજેય આનંદ આપણા અંતર મળ્યાનો છે,

સિતમગર ખુદ સિતમ છોડી સનમ જેવા બન્યાનો છે,

લગીરે ઘાવ ક્યાં દીઠા અમારી પીઠમાં કો’એ?

મને અફસોસ કેવળ પીઠ પર દ્રષ્ટી રહ્યાનો છે,

વિતાવી જિંદગી આખી તમારા મૌન ની સાથે,

હવે છેલ્લો વખત તો અલવિદા જેવું કહ્યાનો છે,

પવન ની લ્હેર આવે તો જરી હું પણ તને જોઉં,

ફકત એક મોહ ખાપણ નાં જરી આઘા ખસ્યાનો છે,

ગુલાબી ઈત્ર છાંટીને લપેટી રેશમી કપડે,

સમય સજદા કરીને ખાખની સાથે ભળ્યાનો છે,

જનાજો બાર કાઢો ત્યાં મલાજો રાખજો થોડો,

દબાવી અશ્રુ હૈયે સ્મિતને મુંગે સહ્યાનો છે,

“સિફર” ની આ ઘડી પાછી જીવનમાં નહી કદી આવે,

દફન દિલમાં કરીને યાદમાં પાછા વળ્યાનો છે,

“સિફર”

“યુગોની અનેકે લગાવી સમાધી,
અને ચેતનાથી પચાવી સમાધી

હકીકી, મિજાજી, ભુલાવે સમસ્તી,
સમર્પણ કરીને જગાવી સમાધી

સજે સેજ રજની વિતે સંગ સજની,
સુમનની સુવાસે સજાવી સમાધી

મરણની પછી પણ સજીવન થયેલો,
તમારા હ્રદયમાં બનાવી સમાધી

સુરાલય મહીં જ્યાં “સિફર” ખુદ ગયા ત્યાં,
ફકત એક જામે કરાવી સમાધી…..

“સિફર”

“પરીચય છે નિયમનો પણ, અકલ્પી કળ કરી બેઠો,
સફળતા પામવા હું એટલુ જોખમ કરી બેઠો,

અજાણ્યા માર્ગ પર મળતા, અજાણ્યા જણ ઘણા કિંતુ,
ફકત કો’ એક વ્યક્તિ પર નિછાવર મન કરી બેઠો,

લગીરે આશ રાખત ના, તમારા આવવાની પણ,
તમોને જાણવા ખાતર, સ્વયમથી છળ કરી બેઠો,

ફરીને પીઠ દેખાડી, છતાં અણસાર ના આપ્યો,
તમારા આવવાના માનમાં ઉત્સવ કરી બેઠો,

“સિફર” તે પણ ખરી કીધી, કશો વિદ્રોહ ના કર્યો,
ખુદા ખુદ પાડ માને એમ કાં આખર કરી બેઠો?

“સિફર”

“ જે હતા અમારી નજીક સૌ,તે થયાં પરાયા શરીફ સૌ,

આ જીગર પરસ્તી ઘણી નડી, દુશ્મનો જ રાખ્યા સજીવ સૌ,

કેદમાં તમારી નથી છતાં, મે હજી ઉતાર્યા ન બંધનો,

કાં હશે અધૂરી મનોવ્યથા, કાં હશે અકલ્પ્યા નસીબ સૌ,

જે ન થોભતો કે ન હારતો, એ સમય તણો આમ ફેંસલો,

સુર્ય જ્યાં થતો મ્હાત રાતનાં, ત્યાં જુગનુ સરીખા હરીફ સૌ,

બિંદુમાં ડુબી જાવ છે મજા, ના કરો પ્રયત્નો તરાવવા,

શાંત સિંધુને થપ-થપાવતા, પ્રતિબિંબ થાશે અજીબ સૌ,

મૃત્યુનો સમય જ્યાં નજીક હો, શોકમાં હશે ત્યાં સગા-સખા,

લાશ જ્યાં “સિફર”ની હસી રહી, ત્યાં જ રોઈ પડશે ઘડીક સૌ.”

“સિફર”