Archive for ઓક્ટોબર, 2010

“આંખનું કાજળ….”


“આંખનું કાજળ….”

 

આપણે તો ફૂલ પર જાકળ થયા તા,
ને પછી તો દૂધમાં સાકર થયા તા,

 

કો’ અનોખી રીતથી જોડેલુ સગપણ,
અશ્રુભીંની આંખનું કાજળ થયા તા,

 

હસ્તરેખાને સખી પલટાવવામાં,
કોઇ પીળા પાન સમ ફાજલ થયા તા,

 

હારનો તો સ્વાદ મેં ચાખ્યો નથી પણ,
બસ સમયની દૌડમાં આખર થયા તા,

 

આ “સિફર”ને દોશ આપી ના વગોવો,
એજ તારા મોત પર પાગલ થયા તા,

 

“સિફર”

મનાવી શકો તો….


મનાવી શકો તો….

કરો યત્ન મનને મનાવી શકો તો,
નકામા વિચારો, ફગાવી શકો તો,

 

બિડાયેલ દ્વારો ખુલી જાય પળમાં,
સબળ કારણોને, જણાવી શકો તો,

 

કરે આશ પૂરી મળી જાય દૌલત,
અયાચક બની જો, કળાવી શકો તો,

 

સમર્થો કહે કે, મળે મોક્ષ ત્યારે,
વિષયની ગુલામી, ગુમાવી શકો તો,

 

પરમમાં વિહરવા અકળને કળી જો,
“સિફર” માર્ગ કપરો, સિધાવી શકો તો,

 

“સિફર”

“શું કરૂ ?”


“શું કરૂ ?”

દર્દ છે તો છે જણાવી શું કરૂ?
બંધ મુઠ્ઠીને ઉઘાડી શું કરૂ?

 

શબ્દમાંથી ક્યાસ કાઢી જાણજો,
વાતને અમથી વધારી શું કરૂ?

 

ફળ વિહોણા તાડ છે કૈ’ કામના?

ઠુંઠ પાસે સર જુકાવી શું કરૂ?

 

હેતથી ભેટું અગર જો મન મળે,
લાગણી સુક્કી બતાવી શું કરૂ?

 

અવગણે અણજાણ જાણીને “સિફર”,
તો પછી સગપણ જતાવી શું કરૂ?

 

“સિફર”

“તો ખ્યાલ આવે….”


“તો ખ્યાલ આવે….”

બિંદુ કાજે કરગરી રડતા રહો તો,ખ્યાલ આવે,
હાથ પ્યાલી તે છતાં જુરતા રહો તો, ખ્યાલ આવે,

 

અશ્રુ હૈયે તોયે આંખે સ્મિત ને રાખી જરા જો,
ને ઘવાયા હૌસલે હસતા રહો તો, ખ્યાલ આવે,

 

રાખમાંથી આગને સળગાવવાની ચાહનામાં,
ફૂંક મારી રાખમાં મથતા રહો તો, ખ્યાલ આવે,

 

કો’ વચનનાં વેણ આપી આપને બાંધી ગયું હો,
શબ્દ કેરા ભાર લઈ તરતા રહો તો, ખ્યાલ આવે,

 

છો અમારા, થ્યા પરાયા, લાગણી બાકી રહી ગઈ,
એ “સિફર” ની યાદમાં મરતા રહો તો, ખ્યાલ આવે,

 

“સિફર”

જીંદગી એટલે…..


“જિંદગી એટલે…..”

શ્વાસ સાથે સાંકળેલી છે રમત,
મોત દ્વારે લાંગરેલી છે રમત,


સ્વાર્થ ને જો હોમવાની હામ હો,
પ્રીત ઘાગે પાંગરેલી છે રમત,


છે ઘણાયે વીર જે ડૂબી ગયાં,
અડચણો એ આંતરેલી છે રમત,


એક છેલ્લી જીતનાં આસારમાં,
રણવચાળે પાથરેલી છે રમત,


જિંદગીને મ્હાત કરવામાં “સિફર”,
જાતને પણ છેતરેલી છે રમત,


”સિફર”